გარემოს დაცვა და მდგრადი განვითარება

1950-იან წლებამდე ადამიანი ისევე სათუთად ეპყრობოდა პლასტმასას, როგორც შუშას ან აბრეშუმს. მისი უპირატესობები სამომხმარებლო პროდუქციის მწარმოებელმა კომპანიებმა მხოლოდ მოგვიანებით აღმოაჩინეს. ასე გაჩნდა ცხოვრების სტილი, რომლის შედეგადაც გამუდმებით იწარმოება ნაგავი.

კვლევის მიზანია ახსნას მობილობის ინფრასტრუქტურასთან ურთიერთობის ხასიათი, დამოკიდებულებები და გამოწვევებთან გამკლავების გზები თბილისის ზღვის ახალი ქალაქის ტერიტორიაზე მცხოვრები დევნილების მაგალითზე.

განვითარების პროექტების განხორციელებისას მთავრობები და კომპანიები ცდილობენ, იპოვონ გზები ადგილობრივ მოსახლეობასთან კონფლიქტების თავიდან ასარიდებლად და იყენებენ სხვადასხვა ინსტრუმენტს, ერთი მხრივ, უარყოფითი ზეგავლენის  შესარბილებლად და საკომპენსაციოდ და მეორე მხრივ, დადებითი შედეგების გასაძლიერებლად და ადგილობრივთათვის სარგებლის გასაზრდელად.

მდგრადი ტრანსპორტის და მობილობის პოლიტიკის შემუშავება თანამედროვე ქალაქების უმნიშვნელოვანესი ამოცანაა. თბილისში დიდი ხანია მწვავედ დგას სუსტად განვითარებული საზოგადოებრივი ტრანსპორტის პრობლემა. ქალაქი მთლიანად ავტომობილებზეა მორგებული, რაც თავის მხრივ მნიშვნელოვან გამოწვევებს ქმნის, იქნება ეს ძირითადი ქუჩების მუდმივი გადატვირთულობა, ჰაერის დაბინძურება თუ ქვეითთა უფლებების დაკნინება.

სტატიაში მიმოვიხილავ, თუ რატომ არის ბუნებრივი რესურსებით უხვად დაჯილდოებული და წიაღის დიდი მარაგების მფლობელი ჩილეს ეკონომიკა ერთ-ერთი ყველაზე არამდგრადი; რა გამოწვევებს აჩენს ქვეყნის სოციალური უზრუნველყოფის მაღალი დამოკიდებულება წარმოების ერთ სექტორზე და როგორ პასუხობს ამ გამოწვევებს სახელმწიფო ინსტიტუტები.

ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდის სამხრეთ კავკასიის ბიუროს მიერ ორგანიზებული სასწავლო ვიზიტი ჩილეში მოიცავდა შეხვედრებს არაერთ მსხვილ სამთო-მომპოვებელ კომპანიასთან, სახელმწიფო უწყებებთან, არასამთავრობო ორგანიზაციებთან.

ჩილეში, საოცარ ვალპარაისოსთან ახლომდებარე ქალაქ კინტეროს, ერთ დროს, ტურისტებით გადაჭედილი ხმაურიანი სანაპიროებითა და სათევზაო ნავებით აჭრელებული ზღვით მოჰქონდა თავი, ზღვით, რომელშიც, ადგილობრივ მეთევზეთა კლუბის დღემდე ამაყი ხელმძღვანელის თქმით, პაბლო ნერუდას უყვარდა თურმე ყვინთვა.