ქართული მართლმსაჯულება დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან მუდმივი რეფორმირების პროცესშია. თუმცა, დღემდე ვერ შევქმენით სასამართლო ინსტიტუტები, რომლებიც მედეგი იქნება შიდა და გარე გავლენების მიმართ, თავისუფალი იქნება შიდაკორპორაციული, ფინანსური თუ პარტიული ინტერესებისგან.

პროცესების ალტერნატიული ახსნა, რომელსაც ხშირად შეთქმულების (კონსპირაციულ) თეორიას უწოდებენ, უმეტესად ერთ ფაბულას იმეორებს – რაც ზედაპირზე ჩანს, ყველაფერი სიმართლე არ არის, არსებობს უხილავი ძალაუფლება და განზრახვები, რომელიც ფასადის უკან იმალება.

ქუთაისის აეროპორტში სტუმრობისას ბუნებრივად გაგიჩნდებათ კითხვა – რატომ გადაწყდა ამ ადგილზე აეროპორტის აშენება, რატომ კოპიტნარში და არა სხვაგან?

დღეს, როცა „ნამახვანჰესის“ კრიზისი ქართული სახელმწიფოებრიობის ლუსტრაციის ყველაზე ნათელ კონტექსტად გვევლინება და, ამავდროულად, მისი ფორმის თუ შინაარსის კრიზისზეც მიგვანიშნებს.

თბილისში, ძმები კაკაბაძეების N7-ში არსებული შენობა მე-19 საუკუნის ბოლოს აშენდა. შენობის მხატვრული ღირებულების ერთ-ერთი მთავარი განმსაზღვრელი ნაწილია შიდა ეზოს, კუთხის-პირა, ხის ხვეული კიბე.

ქართული სოციალ-დემოკრატია თავისი მსოფლმხედველობით და პოლიტიკური იდეებით გაცილებით ახლოს იყო ევროპელ სოციალ-დემოკრატებთან ჟორესთან, კაუცკისთან და სხვებთან, ვიდრე ინსტიტუციურად დაკავშირებულ რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მენშევიკურ ფრაქციასთან.

ჩემი ამბები იქნება დანაწევრებული და ფრაგმენტული, ისეთივე, როგორიც ჩემი მეხსიერებაა, რომელმაც გადარჩენის ყველაზე მარტივ გზად დისოცირება აირჩია.