სტატიები

პანდემიის პირობებში, არა მხოლოდ ინტელექტუალები, არამედ მსოფლიოს წამყვანი ქვეყნების პოლიტიკოსები ლაპარაკობენ სახელმწიფოს, მისი სოციალური ფუნდამენტის დაბრუნების აუცილებლობაზე. 

საქართველოს მზის ენერგიის ათვისებისთვის დიდი პოტენციალი აქვს, თუმცა, რეალურად, ამ კუთხით ქვეყანაში მხოლოდ ფრაგმენტული პროექტები ხორციელდება. სახელმწიფოს არ გააჩნია ენერგეტიკის სექტორის განვითარების სტრატეგიული გეგმა, კონკრეტული პოლიტიკა და სამოქმედო გეგმა მზის ენერგიის ათვისების მიმართულებით.

უკანასკნელ თვეებში მსოფლიო, და განსაკუთრებით მისი ქალაქები, რადიკალურად იცვლება და უჩვეულო ვითარების მომსწრე ხდება. 

ყველაზე მძიმედ პანდემიამ ღარიბ მოსახლეობას დაარტყა და კიდევ უფრო გაზარდა სიღარიბე და უთანასწორობა, ისედაც უთანასწორო მსოფლიოში.

პლასტიკის ერთ-ერთი უმსხვილესი მომხმარებელი კვების მრეწველობაა. მისი ლამაზად შეფუთული პროდუქცია ნებისმიერ მოთხოვნილებას უნდა აკმაყოფილებდეს. შედეგი სავალალოა: პლასტმასა ხვდება სახნავ-სათეს მიწაში და, შესაბამისად, კვების ჯაჭვში.

კვლევის მიზანია ახსნას მობილობის ინფრასტრუქტურასთან ურთიერთობის ხასიათი, დამოკიდებულებები და გამოწვევებთან გამკლავების გზები თბილისის ზღვის ახალი ქალაქის ტერიტორიაზე მცხოვრები დევნილების მაგალითზე.

განვითარების პროექტების განხორციელებისას მთავრობები და კომპანიები ცდილობენ, იპოვონ გზები ადგილობრივ მოსახლეობასთან კონფლიქტების თავიდან ასარიდებლად და იყენებენ სხვადასხვა ინსტრუმენტს, ერთი მხრივ, უარყოფითი ზეგავლენის  შესარბილებლად და საკომპენსაციოდ და მეორე მხრივ, დადებითი შედეგების გასაძლიერებლად და ადგილობრივთათვის სარგებლის გასაზრდელად.

სტატიაში მიმოვიხილავ, თუ რატომ არის ბუნებრივი რესურსებით უხვად დაჯილდოებული და წიაღის დიდი მარაგების მფლობელი ჩილეს ეკონომიკა ერთ-ერთი ყველაზე არამდგრადი; რა გამოწვევებს აჩენს ქვეყნის სოციალური უზრუნველყოფის მაღალი დამოკიდებულება წარმოების ერთ სექტორზე და როგორ პასუხობს ამ გამოწვევებს სახელმწიფო ინსტიტუტები.

ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდის სამხრეთ კავკასიის ბიუროს მიერ ორგანიზებული სასწავლო ვიზიტი ჩილეში მოიცავდა შეხვედრებს არაერთ მსხვილ სამთო-მომპოვებელ კომპანიასთან, სახელმწიფო უწყებებთან, არასამთავრობო ორგანიზაციებთან.

ჩილეში, საოცარ ვალპარაისოსთან ახლომდებარე ქალაქ კინტეროს, ერთ დროს, ტურისტებით გადაჭედილი ხმაურიანი სანაპიროებითა და სათევზაო ნავებით აჭრელებული ზღვით მოჰქონდა თავი, ზღვით, რომელშიც, ადგილობრივ მეთევზეთა კლუბის დღემდე ამაყი ხელმძღვანელის თქმით, პაბლო ნერუდას უყვარდა თურმე ყვინთვა.