სტატიები

იცვლება სამოქალაქო საზოგადოების როლი პოლიტიკასა და რეფორმების პროცესში. საზოგადოებები ნაკლებად და ნაკლებად იღებენ კორუფციას, განვითარების პერსპექტივის სიმცირეს და რეფორმების შეფერხებას. იმის გამო, რომ მოქალაქეებს ყოველთვის არ შეუძლიათ პოლიტიკა არჩევნების გზით შეცვალონ, უკმაყოფილების გამოსახატად მზად არიან ქუჩაში გავიდნენ.

რა შემდგომი ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია ევროატლანტიკური ინტეგრაციისთვის საქართველოს და, თუ საერთოდ ეს მომენტი დადგა, როდის მივიღებთ ევროკავშირში გაწევრიანების შემოთავაზებას? 

წინამდებარე ტექსტში წარმოდგენილია 1989 წლის 9 აპრილის საპროტესტო აქციების წინაპირობები, ქრონოლოგია და სიმბოლური მახასიათებლები.

გაუარესებულია მოსახლეობის ჯანმრთელობის მდგომარეობა, მათ შორის, ბავშვებისაც. სოფელში გაზრდილია სიკვდილიანობისა და მძიმე დაავადებების რიცხვი. კომპანიაში დასაქმებულ ადამიანებს აქვთ სამედიცინო დაზღვევა და თავიანთი ხელფასით მედიკამენტების შეძენის შესაძლებლობა; ხოლო დაუსაქმებელი ოჯახები ამ მხრივ ორმაგად იჩაგრებიან – არც სამედიცინო სერვისებთან აქვთ წვდომა და არც შემოსავალი, რომ წამლების შეძენა მაინც შეძლონ. 

იმედისმომცემი ამ ექვსი სცენარიდან არცერთია. პირველი, ანუ დღევანდელი ნაცრისფერი ზონის გახანგრძლივება, ყველაზე მოსალოდნელი სცენარია - თანაც დიდი უპირატესობით.  

ანგარიშის მთავარი თემაა მსგავს დე ფაქტო ქვეყნებში, კერძოდ კი, აფხაზეთში, დნესტრისპირეთსა და ჩრდილოეთ კვიპროსში საერთაშორისო ჩართულობის წინაშე არსებული გამოწვევები. 

აფხაზეთში დროის ნდობაც კი არ შეიძლება. ტელეფონებზე და კომპიუტერებზე საათი ერთი საათით წინაა მექანიკურ საათებთან შედარებით. ინტერნეტი აფხაზებს დროის ვადაგასულ სარტყელში... აბრუნებს.

სწორედ ფრანკფურტში საქართველომ პირველად მოახერხა თავი გაეთავისუფლებინა ეთნოგრაფიული კლიშეებით თვითრეპრეზენტაციისგან.